วิธีกดของชิ้นงานใบขี้ผึ้ง

ตัวอย่างใบขี้ผึ้งหรือที่เรียกว่าตัวอย่างที่กดเป็นตัวอย่างของพืชที่พบมากที่สุด มันเป็นสิ่งสำคัญในการระบุชนิดของพืชอย่างถูกต้องในการทำตัวอย่างที่สามารถรักษาลักษณะทางสัณฐานวิทยาตามธรรมชาติและจริงของพืช

ข้อได้เปรียบของตัวอย่างใบขี้ผึ้งคือพวกเขาสามารถเก็บรักษาไว้เป็นเวลานาน การรวบรวมตัวอย่างใบขี้ผึ้งที่มีประวัติยาวนานในโลกสามารถย้อนกลับไปได้ประมาณศตวรรษที่ 16 อย่างไรก็ตามตัวอย่างใบขี้ผึ้งที่ทำโดยวิธีการดั้งเดิมนี้ได้จางหายไปเนื่องจากการทำลายคลอโรฟิลล์และแอนโธไซยานินในพืช นอกจากนี้เนื่องจากตัวอย่างใบขี้ผึ้งใช้กระบวนการกดผลิตภัณฑ์สุดท้ายจึงแสดงสถานะแบนที่จางหายไปเป็นสีเหลืองสีน้ำตาลและจับจ้องอยู่บนกระดาษโต๊ะซึ่งไม่ได้โดดเด่นจากมุมมองด้านสุนทรียภาพ

กระบวนการปราบปรามเป็นกุญแจสำคัญในการรวมลักษณะทางนิเวศวิทยาดั้งเดิมของพืชเข้ากับความงามทางศิลปะ เอฟเฟกต์การกดในสถานที่นั้นดีที่สุดหลังจากรวบรวมชิ้นงาน แต่การดำเนินการจริงใช้เวลานานและใช้แรงงานมากซึ่งเป็นเรื่องยาก ดังนั้นพืชสามารถใส่เข้าไปในถุงพลาสติกปิดผนึกตัวเอง เพื่อป้องกันการเปลี่ยนรูปแบบการอัดขึ้นรูปจำเป็นต้องขยายสายพานให้ขยายเครื่องหมายข้อมูลการรวบรวมที่เกี่ยวข้องและนำกลับมาเพื่อกดหลังจากปิดผนึก สำหรับพืชที่บางและเสี่ยงต่อการสูญเสียน้ำพวกเขาจะต้องถูกระงับในสถานที่เพื่ออธิบายลักษณะของพืชอย่างแม่นยำ

เมื่อวางพืชไว้ในโฟลเดอร์ตัวอย่างลองกระจายรากกิ่งก้านใบดอกไม้และผลไม้และหันไปบางส่วนเพื่อทำความเข้าใจลักษณะตัวอย่าง